Mensen zien jou als sterk en bewust maar van binnen zit je veel in je hoofd. Je probeert controle te houden door te plannen, fixen en sturen en vind het moeilijk om je gevoel te vertrouwen. Je vindt het moeilijk om keuzes te maken en als je ze wel maakt, levert het vaak geen bevredigend gevoel op. Je twijfelt aan jezelf en voelt veel onrust. Je blijft in situaties zitten waarvan je diep van binnen voelt dat het niet meer jouw plek is. Die vriendschap die eigenlijk meer energie kost dan oplevert, die taak bij de vereniging waar je eigenlijk geen zin meer in hebt. Je draagt verantwoordelijkheden voor je man of kinderen waarin je eigenlijk voelt dat dit niet helemaal klopt en sterker nog, je eigenlijk niet meer zo wil. Wanneer de vraag komt of jij nog even kunt helpen met voorbereiden van een feestje voel je eigenlijk dat je hier geen ruimte voor hebt, en toch zeg je ‘’ja is goed!’’ Wanneer het op dat feestje gaat over een onderwerp waar jij eigenlijk wat anders bij voelt dan de groep laat zien, pas je je mening aan en wanneer je naar huis gaat vraag je jezelf alsnog af of je niet te veel bent geweest. Dus de volgende dag zoek je naar een podcast over ‘’jezelf zichtbaar maken.’’ En kunt precies uitleggen wat er elke keer gebeurt. Je herinnert je ook nog dat gesprek wat je ooit bij de psycholoog had en bedenkt welke tips er ook alweer werden gegeven. Dapper probeer je de tips toe te passen maar eigenlijk verandert er niks.

En toch is er elke keer een stemmetje van binnen. Wat je aanmoedigt om je wel uit te spreken, om vaker nee te zeggen. En die je misschien zelfs wel aanmoedigt om met een eigen bedrijf te beginnen. Dat stemmetje wat aangeeft dat dit het leven niet kan zijn en dat er meer is. Wat je laat voelen dat er meer is tussen hemel en aarde. Je voelt veel maar in plaats van er op te vertrouwen, zoek je de bevestiging dat het echt klopt, bij anderen. En dan komt je hoofd er ook nog bij omdat die er wat van vind.

Je weet hartstikke goed te benoemen in welk patroon je terecht komt, je hebt een leuke baan en functioneert op zich prima. En toch is er diep van binnen dat stemmetje wat je uitnodigt om te vertrouwen op wat je intuïtie en lichaam je vertellen. Van de buitkant klopt jouw leven, en toch weet je dat je jezelf inhoudt. Dat stemmetje is zo gek nog niet. Het nodigt je uit om in dat leven te stappen zoals het voor jou bedoelt is. Het nodigt je uit om helemaal jezelf te kunnen zijn in alle aspecten van het leven en vanuit daar een diepe rust in jezelf, je lichaam en het leven te kunnen voelen. Het nodigt je uit om niet meer te controleren, maar om te vertrouwen op dat wat er voor jou is. En dát is leven vanuit grootsheid, vanuit overgave. En precies dat is wat we doen in ”Unwritten.”